آخرین فرصت

من از حضورغم انگیز مرگ می ترسم

            من از خزان زود هنگام این برگهای تازه روییده

                                 که دامن این نسل را گرفته می ترسم

صدای ضجه مادر

          و هق هق درهم شکسته یک مرد

                           و چشمهای عزیزی که رنگ دنیارا

                                                         دگر نخواهد دید

و دستهای کودکانه ای که دگر

              حتی با هجوم این دردهای ویرانگر

                                          مشت نخواهد شد.........

تمامی جانم

           تمامی روحم

                  از این مشاهده ها

                                تکه تکه شده است

                                               دگر توانم نیست

                                                     دگر توانم نیست

میان تاریکی

        تو را صدا کردم

               سکوت بود و نسیم

                            که پرده را می برد

در آسمان ملول

   ستاره ای می سوخت

            ستاره ای می رفت

                   ستاره ای می مرد

تو را صدا کردم

          تو را صدا کردم

                  تمام هستی من

                               چو یک پیاله شیر

                                             میان دستم بود

نگاه آبی ماه

   به شیشه ها می خورد

                       ترانه ای غمناک

                          چو دود برمی خاست

                                ز شهر زنجره ها

                                        چو دود می لغزید

                                                     به روی پنجره ها

تمام شب آنجا

    میان سینه من

           کسی ز نومیدی

                    نفس نفس می زد

کسی به پا می خاست

          کسی تو را می خاست

                     دو دست سرد او را

                                    دوباره پس می زد

تمام شب آنجا

     زشاخه های سیاه

                  غمی فرو می ریخت

                             کسی ز خود می ماند

                                      کسی تو را می خواند

                                                   هوا چو آواری

                                                  به روی او می ریخت

درخت کوچک من

          به باد عاشق بود

                   به باد بی سامان

                          کجاست خانه باد؟

                                    کجاست خانه باد؟

                                                               فروغ فرخزاد

خاک می ماندم اگر بویت نبود

                            ضربه ای ازچوب جادویت نبود

دل نمی لرزید در سودای تو

                             از ازل گر عاشق رویت نبود

                            ************

تا نگاه خوب تو حس می شود

                          مست نورو مست باران می شوم

شوق تو من را فرا می گیرد و

                        همچونان خورشید تابان می شوم

                              ***********

گر نباشی لحظه ای در جان من

                         دل حضورخویش را گم می کند

مهربانم بی تو تنها می شوم

                            هستیم بی تو تلاطم می کند

                              ***********

........                                                   اردیبهشت84

اگر روزی به نام تو

           سحر آغاز می گردید

                       جهان ساکت و تاریک

                                    فقط با گردش چشمت

                                            سپید و روشن و پر از

                                                        هزار آواز می گردید

کنون این نغمه خاموش است

              و یاد تو فراموش است

                     و می خواهم بدانی نام تو

                          حتی زبانم را به گردش وا نمی دارد

 و دستانم که بی تابانه

              از حس تو پر می شد

                            به خوبی می نویسد

                                    بی حضور لحظه ای از تو

نمی دانی بدون لحظه ای از تو                          

                              برای من چه معنایی است

چیزی جدید نیست

      من راه می روم و حرف می زنم

                           احساس می کنم

                                  لبخند می زنم

آواز خواندنم مثل گذشته هاست

                       من گوش می کنم

                                من فکر می کنم

چیزی جدید نیست

     رفتارهای من در پیش دیگران

                                  فرقی نکرده است

در قصه هایشان همخانه می شوم

              با خنده هایشان لبخند می زنم

                       یا غصه می خورم با دردهایشان

چیزی جدید نیست

         اما غمی غریب

            در عمق سینه ام احساس می شود

انگار نیمه ای

                از ذهن و جان من

                         گم گشته مرده است

                               انگار سینه ام

                                 خالی است بیصداست

انگاردر دلم

          حسی شبیه مرگ

                     همخانه می شود

                             انگار نیستم

                                  انگار رفته ام

                                          انگار مرده ام

                   حس حضور من از دست رفته است.

هر صبح یک سبد یاس و بنفشه را

                 همراه با نسیم به خانه می برم

هر صبح باغ را

             با لحظه های سبز آغشته می کنم

هر صبح با دلی

                 آکنده از امید لبخند می زنم

تنها به این امید

               که اضطرابها

                     که این فضای تلخ

                                    از دل برون رود

                                            اما نمی رود

من سعی می کنم

               دنیای کوچکم

                      غرق بهار و نور

                                 غرق خدا شود

                                         اما نمی شود

                                 انگار همتم از دست رفته است.

با تمام اعتمادی که نگاهت می دهد

 حس موهومی مرا از تو گریزان می کند

با تمام کوششی که می کنم

 ترسهای من صبور و محکمند

 بعد چشمان تو را گم می کنم

می شوی یک حس دور بی نشان

یک هیاهوی قدیمی در نهان

بعد در حس خودم شک می کنم